Rosnę pośród sosnowych igieł. Moja skóra staje się coraz bardziej napięta, zielone igły już nie zostawiają na niej okrągłych wgłębień. Zamiast nich pojawiają się wglębienia tuż koło policzków, same policzki stają się urzekająco-prosięco rumiane. Podbródek nabiera pewności siebie, wyraźnie odcina się od reszty, jego kontakty z szyją są odległe. Za najlepszego kompana uważa samego siebie, dlatego podwaja się, potraja? Leżę w przestrzennych objęciach podłogi posypana kruszonką okruchów nieopanowanych żądz. Nie ma ich już we mnie, została błoga bezmyślność, automatyczność ruchów- ręka sama trafia do ust. Jestem jedną z bohaterek obrazu Breugla. Kraina pieczonych gołąbków roztacza się dokoła. Dokoła, do koła- sama zaczynam przybierać ten kształt idealny, tyle, że w jego przestrzennej (objętościowej!) wersji. Tak, powolnie staję się kulą.
(...)
Nienawidzę siebie takiej, ale to intensywne uczucie zostało pochłonięte wraz z kolejną porcją tortu, utopiłam je w sennej sytości.
Hm.

Christmas time, huh.